βρότειος
ον, α, ον, η, ον, Adj.
A.
mortal, human, A. Pr. 116 (lyr.), etc.; β. μῆτις Emp.l.c.; β. γένος E. Fr. 898.13; ψυχὴν βροτείαν Id. Supp. 777; β. πόνοι of mortals, Alex. 240.9:—in Hom. only βρότεος, η, ον , φωνή Od. 19.545; εὐνή h.Ven. 47; also in Pi. O. 9.34, Emp. 100.17, A. Eu. 171 (lyr.).