βέβηλος

A. allowable to be trodden, prob. of ground (opp. ἱερός, D.H. 7.8); καὶ πῶς β. ἄλσος ἂν ῥύοιτό με ; A. Supp. 509; ἢ πρὸς βεβήλοις ἢ πρὸς ἄλσεσιν θεῶν either on profane ground or . . , S. OC 10; ἔς τε τἄβατα καὶ πρὸς βέβηλα Id. Fr. 88: hence generally, permitted, καὶ βέβηλα καὶ κεκρυμμένα λόγια public, current, E. Heracl. 404; ἐν βεβήλῳ Th. 4.97; βέβηλα permitted meats, Ath. 2.65f.

II. of persons, unhallowed, = ἀμύητος, S. Fr. 154, Orph. Fr. 245; impure, E. Fr. 648; β. τε καὶ ἄγροικος Pl. Smp. 218b; β. καὶ ἀνόσια ἐνθυμήματα Ph. 2.165: c. gen., uninitiated, τελετῆς AP 9.298 (Antiphil.); ἀποδεικτικῆς μεθόδου Gal. UP 12.6. Adv. ‐λως Ph. 1.523.