φιλάρετος

ον
A. lover of virtue, Arist. EN 1099a11; θεός Ph. 1.19; generally, virtuous, Alex.Trall. 8.2.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← φιλάργυρος Dictionary φιλαριστείδης →
An open-access project