τίνυμαι

A. τίνυσθαι Hes. Op. 711:—poet. for τίνομαι (v. τίνω 11), punish, chastise, c. acc. pers., [Ζεὺς] τίνυται ὅς τις ἁμάρτῃ Od. 13.214; οἳ . . ἀνθρώπους τίνυσθον, ὅτις κ’ ἐπίορκον ὀμόσσῃ Il. 3.279, cf. 19.260, Plu. Crass. 21: c. acc. rei, λώβην τινύμενος chastising insolence, Od. 24.326.

2. avenge, take vengeance for, Ὅρκον Hes. Op. 804 (v.l.); αἵματος δίκαν, φόνον, E. Or. 323 (lyr.): abs., avenge oneself, Hdt. 5.77.

3. repay, of the punisher, δὶς τόσα Hes. Op. 711; of the punished, ἔνδικα AP 11.374 (Maced.).

4. repay, in good sense, τ. κομιδὴν παιδοτροφίης Opp C. 2.349.

II. Act., pay penalty, only in late writers, δίκας