umbrātĭcus
a, um, adj.
I.
of or belonging to the shade, i. e. to retirement, seclusion, or leisure: homo, Plaut. Curc. 4, 3, 24.—
II.
Esp., retired, private, contemplative (opp. forensis): Epicureorum delicata et umbratica turba, Sen. Ben. 4, 2, 1: solitaria et velut umbratica vita, Quint. 1, 2, 18 Zumpt N. cr. (al. umbratili): doctor, Petr. 2: litterae, Plin. Ep. 9, 2, 3: negotium, Gell. 3, 1, 10.