ŏb-ŏlĕo
ŭi, 2
I.
v. a., to smell of any thing (ante-class. and post-Aug.).
I.
Lit.: oboluisti allium, Plaut. Most. 1, 1, 38: maluissem allium oboluisses, Suet. Vesp. 8: antidotum, id. Calig. 23: res mihi obolet. I smell a thing, App. Mag. p. 311, 31.—
II.
Transf.: jam oboluit Casina procul, Plaut. Cas. 4, 3, 21: marsupium huic oboluit, id. Men. 2, 3, 33.