ob-do
dĭdi, dĭtum, 3
I.
v. a., to put, place, or set one thing before another; to put against; to shut, close, fasten, etc.: obdere, opponere vel operire, Paul. ex Fest. p. 191 Müll. (not in Cic. or Cæs.): pessulum ostio obdo, Ter. Eun. 3, 5, 55: forem obdo, Plaut. Cas. 5, 2, 15: obde forem, Ov. A. A. 3, 587: obditis a tergo foribus, Tac. A. 13, 5; Ter. Heaut. 2, 3, 37; Ov. F. 1, 28: fores obditae ferratis trabibus, Plin. 6, 11, 12, § 30: Propontidis fauces Porcius Cato sic obditis navibus quasi portam obseravit, Flor. 3, 6, 10: auribus ceram obdere, Sen. Ep. 31, 2: feralibus amiculis instrictus atque obditus, App. M. 10, p. 244: capillos in mutuos nexus obdere, id. ib. 3, p. 137.— Poet., to expose: hic nulli malo latus obdit apertum, Hor. S. 1, 3, 59.