jējūno
1, v. n.
I.
to fast (late Lat.): Abraham peregrinis prandentibus cibos jejunaturus apposuit, Hier. Ep. 66, 11: cum jejunas laeta sit facies tibi, id. ib. 22, 27.—
(b).
With dat., to abstain from a thing: Adam salvus alioquin, si uni arbusculae jejunare maluisset, Tert. Jejun. 3.—With ab: a justa fruge naturae, Tert. Pud. 16.— Trop.: philosophiā, Tert. Anim. 6.