jējūnĭum
ii, n.
I.
a fast-day, fast.
I.
Lit.: jejunium Cereri instituere, Liv. 36, 37: illos longa domant inopi jejunia victu, Ov. M. 1, 312: solvere, id. ib. 5, 534: ponere, id. F. 4, 535: jejunia indicere, Hor. S. 2, 3, 291: servare, Suet. Aug. 76: jejunio aegrum vexare, Cels. 3, 18.—
II.
Transf.
A.
Hunger: in vacuis spargit jejunia venis, Ov. M. 8, 820: jejunia pascere, id. ib. 4, 263: sedare, id. ib. 15, 83: placare voracis jejunia ventris, id. ib. 95.—Poet.: jejunia undae, Luc. 4, 332.—
B.
Leanness, poorness: invalidique patrum referant jejunia nati, Verg. G. 3, 128.—
C.
Barrenness, unproductiveness: macram ac tenuem terram jejunio laborare, Col. 3, 12, 3.