jăcŭlātor

ōris, m.

id.

I. a thrower, caster, hurler.
I. In gen.: Enceladus jaculator audax (truncorum), Hor. C. 3, 4, 55: fulminis, Stat. Th. 12, 562; Arn. 4, 22: missis a rege Boccho jaculatoribus, Sen. Brev. Vit. 13, 6.—
II. In partic.
A. A thrower of the dart or javelin (a sort of light-armed soldier, who carried only a dart or javelin): jaculatorum manus, Liv. 36, 18; 21, 21 al. —
B. A caster of the net, a fisherman, Plaut. ap. Isid. Orig. 19, 5, 2.—
III. Trop., an accuser: felix orator quoque maximus et jaculator, Juv. 7, 193.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project