insĭnŭātĭo
ōnis, f.
I.
an entrance through a narrow or crooked way.
I.
Lit.: Ponti, Avien. Perieg. 397.—
II.
Trop.
A.
An insinuating or ingratiating one's self into the favor of others: exordium in duas partes dividitur, in principium et insinuationem.... Insinuatio est oratio, quadam dissimulatione et circuitione obscure subiens auditoris animum, Cic. Inv. 1, 15, 20.—
B.
A notification, publication, Cod. Just. 8, 54, 32.