in-sincērus
a, um, adj.
I.
not genuine, not pure, adulterated, spoiled; not honest or candid, insincere (poet. and in post-Aug. prose).
I.
Lit.: cruor, Verg. G. 4, 285: acies, Prud. Ham. 4.—
II.
Trop.: philosophus, Gell. 5, 3, 7: oblatio, Ambros. de Cain et Abel, 2, 6, § 18; id. in Psa. 118, Serm. 11, § 20.