hortŭlus

i, m.

hortus

I. a little garden.
I. Lit., Cat. 61, 92; Juv. 3, 226; Plin. 35, 10, 36, § 105; as part of a vineyard, Col. 4, 18, 2.—In plur.: hortuli, Cic. Off. 3, 14, 58; id. Fin. 5, 1, 2; id. Clu. 13, 37; Col. 4, 18, 2.—
B. Transf.: Cupidinis, i. e. pudenda muliebria, App. Ἀνεχ. 17.—
II. Trop.: cujus (Democriti) fontibus Epicurus hortulos suos irrigavit, Cic. N. D. 1, 43, 120.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project