aedĭfĭcātor
ōris, m.
I.
A builder: vocaberis aedificator saepium, Vulg. Isa. 58, 12; in the class. period only trop., = δημιουργός: mundi, Cic. Univ. 2: aedificatores mundi, id. N. D. 1, 9.—
II.
From the Aug. period adj. (cf. Br. Nep. Ages. 4, 2) with the access. idea of inclination or passion, that is fond of building: nemo illo minus fuit emax, minus aedificator, Nep. Att. 13; Juv. 14, 86; Col. 1, 4, 8; Flor. 1, 8, 4.