συγχωρητέον

α, ον
A. to be conceded, Luc. Herm. 74.
2. neut. συγχωρητέον, one must concede, Pl. Phdr. 234e, etc.: so in pl. συγχωρητέα, S. OC 1426, Pl. Lg. 895a, etc.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← συγχώρησις Dictionary συγχωρητικός →
An open-access project