συγκοιμάομαι

A. sleep with, lie with, of the man, τινι Hdt. 3.69, Lys. Fr. 4; of the woman, A. Ag. 1258, S. El. 274, E. Ph. 54; of an infant, συγκοιμάσθω τὸ βρέφος αὐτῇ Sor. 1.106: abs., to be bedfellows, of children, Arr. Epict. 2.22.13.

II. metaph., ς. τοῖς πράγμασι, of an historian, Plb. 12.26D. 3; τῷ Ὀρέστῃ συγκεκοίμημαι D.C. 60.28.