στυγνός

A. hated, abhorred, of persons and things, Archil. 80; ἄτη A. Pr. 886 (anap.); ὦ στυγνὲ δαῖμον Id. Pers. 472; ὦ στυγνὸς αἰών S. Ph. 1348; λῶβαι Id. Aj. 561, etc.: c. dat., hateful or hostile to one, A. Pers. 286 (lyr.), S. El. 918. Adv. Comp. ‐οτέρως, ἔχειν πρός τινα BGU 1301.8 (ii/i B.C.).

II. gloomy, sullen, πρόσωπον A. Ag. 639, E. Alc. 777; ὀφρύων νέφος Id. Hipp. 172 (anap.), cf. 290; στυγνοὶ κλαίουσιν Ἔρωτες Mosch. 3.67; ὁρᾶν στυγνός, opp. φαιδρός, X. An. 2.6.9, cf. 11, Hp. Mul. 2.182, LXX Is. 57.17, Arr. Epict. 3.5.9 (Comp.), Aret. SD 1.5; νύξ LXX Wi. 17.5; οἱονεὶ πυρὸς εἰσπεσόντος εἰς ὕδωρ στυγνὸν σέλας ἐκπέμπουσα [λιγνύς] Adam. Vent. 34; ς. διαγωγαὶ καὶ ἀναγνώσεις καὶ διηγήματα, opp. ἐρεθιστικὰ τῶν ἀφροδισίων, Sor. 2.46; στυγνὸς μὲν εἴκων δῆλος εἶ sullenly, with an ill grace, S. OT 673: neut. as Adv., στυγνὸν οἰμώξας Id. Ant. 1226.