στοναχέω

A. ‐εῦντι Mosch. 3.28: aor. ἐστονάχησα, the only tense used by Hom., (ἐπ‐) Il. 24.79, inf. στοναχῆσαι 18.124, cf. Q.S. 1.573:—Ep. form of στενάχω, groan, sigh, Il.l.c.; ς. πόντος Orph. H. 38.17.

II. trans., sigh, groan over or for, τινα S. El. 133 (prob. f.l., στενάχειν cj. Elmsl., lyr.), cf. Mosch. 3.28.