στόμωσις

A. hardening of iron, making it into steel, PCair.Zen. 782(a).54 (iii B.C.), Supp.Epigr. 4.447.42 (Didyma, ii B.C.); πελέκεως Plu. 2.156b; δεῖσθαι στομώσεως Muson. Fr. 18Ap.97H.; ὁ σίδηρος δέχεται τὴν στόμωσιν Plu. 2.73c; metaph., στόμα πολλὴν ἔχον στόμωσιν a mouth that hath much hardness of tongue, S. OC 795; of the formation of the soul, καθάπερ στομώσει τῇ περιψύξει τοῦ πνεύματος μεταβαλόντος Chrysipp.Stoic. 2.222; strengthening, Dam. Pr. 414.

2. surgical opening, τοῦ ἀποστήματος, τοῦ σπλάγχνου, Heliod. ap. Orib. 44.10.4, 13.4.