στόμαργος

A. noisily prating, loud-tongued, A. Th. 447, S. El. 607; ς. γλωσσαλγία wearisome talkativeness, E. Med. 525:—the forms στομάργου, also στυμ‐ and στρυμ‐ are cited as vv. ll. for Στομάργεω or Στυμάργεω (gen. sg. of pr. n. Στομάργης or Στυμάργης Hp. Epid. 2.2.4, 2.4.5) by Diosc. Gloss. and others ap.Gal. 19.141,142. (‐αργος perh. taken from γλώσς‐αργος.)