στενάχω

A. στενάχεσκον Il. 19.132, Q.S. 3.549 (aor. is ἐστονάχησα, v. στοναχέω), and mostly in pres. part.:—groan, sigh, wail, freq. in Hom., ἁδινὰ ς. Il. 24.123, al.; βαρέα ς. 8.334, al.; βαρὺ ς. Od. 8.95,534; μεγάλα (as v.l. for βαρέα) 4.516, 23.317; πυκνὰ μάλα ς. Il. 18.318, 21.417; also in Trag. (lyr.), as S. El. 141; πατρός (dub. l.) ib.1076: metaph. of the roar of torrents, Il. 16.391 (Med. of the loud breathing of horses galloping, ib.393); θὴρ . . στενάχων βρέμει A.R. 1.1247; στοᾶς στεναχούσης groaning from being overcrowded, Ar. Ach. 548.

2. Med. in act. sense, Ep. impf. στενάχοντο Il. 19.301, 23.1, al.

II. trans., bewail, lament, τὴν αἰεὶ στενάχεσκε 19.132, cf. Callin. 1.17; so in Trag. (lyr.), τὸ παρόν . . πῆμα στενάχω A. Pr. 99 (anap.), cf. E. Ph. 1551 (lyr.), al.:—Med., τοὺς δὲ στενάχοντο Od. 9.467. Cf. στεναχίζω, στοναχέω.