στενακτός

ή, όν
A. to be mourned, giving cause for grief, ἀνήρ S. OC 1663; ἄτα E. HF 917 (lyr.).
2. mournful, ἰαχά Id. Ph. 1302 (lyr.).
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← στενακτικός Dictionary στενάσαι →
An open-access project