σπουδαςτέος

A. to be sought for zealously, X. Lac. 7.3.

II. σπουδαστέον, one must bestir oneself, be earnest or anxious, περί τινος E. IA 902 (troch.); ἐπί τινι Pl. R. 608a; ὑπέρ τινος Isoc. 6.91; ὅπως . . Arist. EN 1c98 b5: so pl., ‐αστέα περί τι Hierocl. p.62 A.