σπάρτη

A. rope or cord (v. σπάρτος, ὁ), Ar. Av. 815 (with a play upon Sparta), cf. Cratin. 110; μαντεύεσθαι . . τῇ τῶν σπαρτῶν διατάσει dub. l. in Alciphr. 2.4.15.

2. = σπαρτίον 111, Gal. 12.129.

II. = στάθμη, plumbline, Hsch.: cf. σπάρτος 11.2.