σπαράσσω

A. ‐ξω A. Pr. 1018: aor. ἐσπάραξα Babr. 95.40, (κατ‐) Ar. Ach. 688, etc., fut. ‐ξομαι E. Andr. 1209 (in IA 1458 σπαράσσεσθαι is restored for σπαράξεσθαι in pass. sense):—Pass.,pf. ἐσπάρακται(δι‐) Eub. 15.3:—tear, rend, esp. of dogs, carnivorous animals, and the like , σάρκας ἐσπάρασσ’ ἀπ’ ὀστέων E. Med. 1217; ς. τὰς γνάθους Ar. Ra. 428:—Med., σπαράσσεσθαι κόμαν tear one's hair, E. Andr. 1209(lyr.).

2. rend asunder, φάραγγα βροντῇ . . πατὴρ σπαράξει A.l.c.

3. metaph., pull to pieces, attack, ἄνδρα σπαράττων καὶ ταράττων καὶ κυκῶν Ar. Ach. 688; ς. τινὰς τῷ λόγῳ ὥσπερ σκυλάκια Pl. R. 539b; τὰς ἀρχάς D. 25.50, cf. Ar. Pax 641, PPetr. 2p.57 (iii B.C.), Herod. 5.57, Teles p.19 H.:—Pass., λώβαισι . . ἐσπαραγμένους Lyc. 656.

4. Medic., ς. τὸ στόμα τῆς κοιλίας provoke sickness, Gal. 11.57; cf. σπαρακτέον:—Pass., ς. ἀνημέτως retch without being able to vomit, Hp. Coac. 546.

b. convulse, of an evil spirit, Ev.Marc. 1.26.