σπαρακτέον

A. one must irritate, τὸν στόμαχον Gal. 17(1).434, cf. Sor. 2.16; ἐμέτοις Antyll. ap. Orib. 7.12.5.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← σπαραγμώδης Dictionary σπαρακτόν →
An open-access project