σπαραγμός

A. tearing, rending, mangling, δίαιμον ὄνυχα τιθεμένα σπαραγμοῖς E. Hec. 656 (lyr.); ς. Βακχῶν by them, Id. Ba. 735; but sparagmoi\ xai/tas, xrwto/s, etc., rending of them, Id. Ph. 1525 (lyr.), Tr. 453 (troch.), cf. Phld. Piet. 87, etc.

II. convulsion, spasm, A. Fr. 169, S. Tr. 778,1254; agony, Anon. Prog. in Rh. 1.613 W. (pl.).