σκύζομαι

A. to be angry with one, σκυζομένη Διὶ πατρί Il. 4.23; σκύζεσθαί οἱ εἰπὲ θεούς 24.113; μή μοι σκύζευ Od. 23.209: abs., to be wroth, οὔ σευ ἔγωγε σκυζομένης ἀλέγω Il. 8.483, cf. 9.198. (Cf. σκυδ‐μαίνω and prob. σκυθρός.)