σκόλοψ

A. anything pointed: esp. pale, stake, κεφαλὴν πῆξαι ἀνὰ σκολόπεσσι Il. 18.177; for impaling, E. IT 1430, El. 898; ἐπὶ σκόλοψι ἀναρτᾶσθαι D.S. 33.15: pl. σκόλοπες, palisade, τείχεα . . σκολόπεσσιν ἀρηρότα Od. 7.45; freq. in Il., ἐν δὲ [τάφρῳ] σκόλοπας κατέπηξαν 7.441; διά τε σκόλοπας καὶ τάφρον ἔβησαν 8.343, cf. 12.63, 15.344; σκόλοπας περὶ τὸ ἕρκος κατέπηξαν Hdt. 9.97, cf. E. Rh. 116, X. An. 5.2.5 (Att. usually σταύρωμα).

2. thorn, IG 42(1).121.92 (Epid., iv B.C.), LXX Nu. 33.55, al., Dsc. 4.49, Babr. 122; σκόλοπες φοίνικος PMag.Osl. 1.270, al., cf. 2 Ep.Cor. 12.7.

3. an instrument for operating on the urethra, Heliod. ap. Orib. 50.9.4.

4. point of a fishing-hook, Luc. Merc.Cond. 3.

II. tree, E. Ba. 983 (lyr.).