σθένω

A. to have strength or might, be strong or mighty, οὐ γὰρ ἂν σθένοντά γε εἷλέν με in my strength, S. Ph. 947; σθενόντων βραχιόνων E. HF 312: c. dat. modi, ς. χερί, χειρί, ποσίν, to be strong in hand, in foot, S. El. 998, E. Cyc. 651, Alc. 267 (lyr.); also ς. μάχῃ, χρήμασι, Id. Fr. 1048.5, El. 939; σθένοντος ἐν πλούτῳ S. Aj. 488: freq. with a neut. Adj., μέγα, μεῖζον ς., A. Ag. 938, Pr. 1013; οὐδὲν ς. S. OC 846; ὅσον ς. how strong it is, A. Eu. 619; ς. τοσοῦτον S. Aj. 1062; ὅσονπερ ἂν ς. Id. El. 946, cf. Tr. 927; εἰς ὅσον ς. Id. Ph. 1403.

2. to have power, εἴ τις ἄλλος ἐν πόλει ς. Id. OC 456; πόλις σθένουσα ib.734; οἱ κάτω σθένοντες they who rule below, the gods below, E. Hec. 49.

3. of things, σθένουσα λαμπάς A. Ag. 296; ἀστραπαῖσι λαμπάδων σθένει Id. Fr. 386.

4. c. inf., to have strength or power to do, be able, mostly with a neg. οὐδέπω μακρὰν πτέσθαι ς. S. OT 17, cf. A.R. 1.62, LXX l.c.; προσβλέπειν γὰρ οὐ ς. S. OT 1486; οὐ γὰρ ἂν σθένοι δέμας ἕρπειν Id. OC 501, cf. 256, 1345, Aj. 165 (anap.), etc.; τὸ σιγᾶν οὐ ς. E. IA 655: with inf. understood, τόδ’, εἴπερ ἔσθενον, ἔδρων ἄν S. El. 604; εἶμι . . ὅποιπερ ἂν ς. Id. Aj. 810, etc.

5. c. acc., βάρος οὐκέτι χεῖρες ἔσθενον AP 6.93 (Antip.).