σείριος

A. dog-star, Sirius, whose visible heliacal rising marked the season of greatest heat (cf. Gem. 17.39), Hes. Op. 587,609, Sc. 153,397, Alc. 39, E. Hec. 1104 (lyr.); Σείριος κύων A. Ag. 967, S. Fr. 803; Σείριος ἀστήρ Hes. Op. 417:—of the sun, acc. to Hsch., in Archil. 61, cf. ἀκτὶς Σειρία Lyc. 397 and Sch. ad loc.; ς. ἠέλιος Orph. A. 120; of stars, Ibyc. 3, Alcm. 23.62, cf. E. Fr. 779.8 cod. Longin., of a bright planet, Id. IA 7 (acc. to Theo Sm. p.146 H., dub., anap.).

2. Adj. destructive, σείριαι νᾶες Tim. Pers. 192.

3. σείριον πάθος, = σειρίασις, Sor. 1.124.

4. σείριον (sc. ἱμάτιον), a light summer garment, Harp. s.v. σείρινα, Phot. s.v. σειρῆνα. (Suid. derives it from a form σείρ gen. σειρός, = ἥλιος, which is suspect.)