πυρκαϊά

A. πυρκαιά E. Supp. 1207: (καίω):—funeral pyre, νεκροὺς πυρκαϊῆς ἐπενήνεον Il. 7.428; πυρκαϊὴ ἐμαραίνετο 23.228; κατὰ πυρκαϊὴν σβέσαν αἴθοπι οἴνῳ quenched the burning pyre, ib.250; πυρκαιὰς νεκρῶν E.l.c.; χλωρίωνι, ὃν . . μυθολογοῦσι γενέσθαι ἐκ πυρκαϊᾶς Arist. HA 609b10.

2. conflagration, πυρκαϊῆς γινομένης Hdt. 2.66, cf. Arist. Mu. 400a29 (pl.); arson, Lex ap.D. 23.22; πυρκαϊᾶς γραφή, δικάζειν, Poll. 8.40, 117.

3. metaph., flame of love, δῑ ὅσης ἤλθετε πυρκαϊῆς AP 7.217 (Asclep.).

4. burnt ruins, D.S. 16.45.

II. olive-tree which has been burnt down to the stump, and grows up again a wild olive, Lys. 7.24 (s. v.l.).