πύματος

A. = ἔσχατος, hindmost, last, Il. 4.254; ἐν πυμάτοισι, opp. μετὰ πρώτοισι, 11.65; also, outmost, ἄντυξ ἣ π. θέεν ἀσπίδος 6.118, cf. 18.608; ῥινὸς ὕπερ π. above the root of the nose, 13.616; πυμάτῃ (sc. Ὕδρῃ)δ’ ἐπίκειται εἴδωλον κόρακος Arat. 448; nethermost, φάρος Pl. Epigr. 12.2; π. Ταρτάρου βάθη Luc. Trag. 295; remotest, φωλειοί Opp. C. 3.451.

2. of Time, last, ἄνδρα κτείνας π. Il. 11.759; Οὖτιν ἐγὼ πύματον ἔδομαι Od. 9.369; ἀργειφόντῃ πυμάτῳ σπένδεσκον 7.138; π. τέλεον δρόμον . . ἵπποι Il. 23.373; π. δ’ ὁπλίσσατο δόρπον Od. 2.20; Trag. only in lyr., π. γῆρας S. OC 1236: neut. πύματον and πύματα as Adv., at the last, for the last time, πύματόν τε καὶ ὕστατον Il. 22.203; ὕστατα καὶ πύματα Od. 4.685, 20.13; ἐν πυμάτῳ S. OC 1675 (lyr.).

3. of Degree, ὅ τι πύματον ὀλοίμαν by whatever is the last, worst fate, Id. OT 661 (lyr.).