προϋπάρχω

A. take the initiative in a thing, c. gen., ἀδικίας Th. 3.40; τῶν εὐεργεσιῶν, τῆς ἔχθρας, Isoc. 5.36,125: c. dat., π. τῷ ποιεῖν εὖ D. 20.46: with neut. Adj., π. τι ἔς τινα D.C. 38.34:—Pass., τὰ προϋπηργμένα εἰς αὑτόν benefits formerly received, D. 49.25, cf. OGI 244.8 (Daphne, ii B.C.), Hierocl. in CA 7p.429M.; but also προϋπηργμένα ἀδικήματα Iamb. Myst. 4.5.

II. intr., exist before, be pre-existent, Th. 2.85, 4.126, Pl. Prt. 317d, PLille 1v4 (iii B.C.), etc.; οἱ νόμοι οἱ προϋπάρχοντες Arist. Pol. 1292b20, cf. SIG 526.31 (Itanos, iii B.C.); ἡ τῶν σωμάτων αὔξησις ἐκ προϋπαρχόντων ἐστίν from pre-existent materials, Arist. Rh. 1419b22; πᾶσα μάθησις ἐκ προϋπαρχούσης γίνεται γνώσεως Id. APo. 0.71a1; προϋπάρξαντα things that happened before, past events, v.l. for πρὶν ὑπ. in D. 1.11; τὰ προϋπάρχοντα former possessions, Ceb. 31, D.C. 38.38; οἱ π. ὕπατοι the previous consuls, Plb. 3.106.2: pf. Pass., τὰ προϋπηργμένα antecedents, D. 18.262, Arist. Rh. 1367b13; οἰκειότης, χάρις προϋπηργμένη, J. Ap. 1.29, A.D. Synt. 132.21.

2. c. gen., προϋπάρχειν δεῖ τὸ κινοῦν τοῦ κινουμένου must exist before . ., Arist. MA 700b1; π. ἑαυτοῦ S.E. M. 10.208; to be logically prior, μέθοδος πασῶν προϋπάρχουσα καὶ κυριωτέρα Nicom. Ar. 1.4.