προστρέπω

A. turn towards, esp. towards a god as a suppliant, approach with prayer, supplicate, τοσαῦτά σ’, ὦ Ζεῦ, προστρέπω S. Aj. 831: c. acc. pers. et inf., entreat one to do, μή μ’ ἀτιμάσῃς . . , ὧν( = τούτων ἃ)σε προστρέπω φράσαι Id. OC 50: c. acc. rei et inf., pray that . ., ὀλέσθαι πρόστρεπ’ Ἀργείων χθόνα E. Supp. 1195:—Med., with aor. προσετραπόμην Hom. Epigr. 15.1; π. δῶμα, δόμους, Hom. l.c., A. Eu. 205; τὴν Διὸς . . Ἐργάνην S. Fr. 844: in late Prose, Plu. Cleom. 39, Ael. NA 15.21, etc.; reverence, celebrate, τινα Plu. 2.1117a.

2. approach (as an enemy), Ἰαωλκὸν πολεμίᾳ χερὶ προστραπών Pi. N. 4.55codd.

II. Med., make a matter of supplication, appeal to, τοῦ παθόντος προστρεπομένου τὴν πάθην Pl. Lg. 866b.