προστήκομαι

A. stick fast to, cling to, προστακέντος ἰοῦ, of the poisoned robe clinging to Heracles, S. Tr. 833 (lyr.); ὕδρας προστετακὼς φάσματι ib.836 (lyr.): metaph., to be given up to, engrossed by, πορισμῷ Plu. 2.524d; τοῖς ἀνιαροῖς ib.600c; τέχνῃ Ael. VH 3.31; τῷ Κριτίᾳ Philostr. VS 2.1.14; δόξῃ Jul. Or. 7.226a; ταῖς αἱρέσεσι Gal. 8.657.