προκυλινδέομαι

A. roll before or at the feet of, prostrate oneself before another, τοῖς ἰκτίνοις Ar. Av. 501 (cf. Sch.), Luc. DDeor. 6.2 (v.l. ‐όμενον); τινος D. 19.338 (nisi leg. προκαλ‐); τῶν θείων ἰχνῶν Wilcken Chr. 6.8 (v A.D.); π. ἡ πέρδιξ τοῦ θηρεύοντος Arist. HA 613b18 (προκυλίεσθαι ap.Antig. Mir. 39); cf. προκαλινδέομαι.