Πρίαμος
ή, όν, ίδος, Adj., ὁ
A.
priam, Il. 1.19, etc.; Aeol. Πέρραμος (wh. = βασιλεύς, acc. to Hsch.) Alc. Supp. 8.2; also Πέραμος, Sapph. Supp. 20a. 16:—Patron. Πριαμίδης [Πρι‐ metri gr.], ὁ, Ep. gen. ‐ίδαο, ‐ίδεω, Il. 3.356, 20.77: Adj. Πριαμικός, ή, όν, of or like Priam, τύχαι Arist. EN 1101a8; poet. fem. Πριαμίς, ίδος, E. Hel. 1158 (lyr.), Or. 1482 (lyr.): Dim. Πριαμιλλύδριον and Πριαμύλλιον, τό, Sch.D.T. pp. 375,376 H.