πορευτέος

α, ον
A. to be traversed, ὁδός S. Ph. 993; ὄρη X. An. 2.5.18.
II. neut. πορευτέον, one must go, S. Aj. 690, E. Heracl. 730, Pl. R. 452c.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← πόρευσις Dictionary πορευτικός →
An open-access project