ττολίαρχος

A. ruler of a city, prince, π. πάτρᾳ Pi. N. 7.85, cf. E. Rh. 381 (anap.).

II. = Lat. praefectus urbi, D.C. 40.46, al., Lyd. Mag. 1.49 (pl.): as Adj., π. ἐξουσία ib.2.19; Thess. ττολίαρχος IG 9(2).1233 (Phalanna, iii B.C., pl.).