ποιπνύω

A. ποίπνυον Il. 24.475: aor. part. ποιπνύσας 8.219. [υ of pres. long before a long syll., short before a short syll., v. infr.: υ in fut. and aor. always.]:—Ep. Verb (perh. formed by redupl. from πνυ‐, cf. πέπνυμαι), bustle about, of attendants, ὡς ἴδον Ἥφαιστον διὰ δώματα ποιπνύοντα Il. 1.600; αἱ μὲν ὕπαιθα ἄνακτος ἐποίπνυον 18.421; ποίπνυον παρεόντε 24.475; ὣς ἔφαθ’· οἱ δ’ ἄρα πάντες ἐποίπνυον Od. 3.430; ποιπνύοντα μάχην ἀνὰ κυδιάνειραν Il. 14.155; δῶμα κορήσατε ποιπνύσασαι make haste and sweep the house, Od. 20.149; ἐπὶ φρεσὶ θῆκ’ Ἀγαμέμνονι πότνια Ἥρη αὐτῷ ποιπνύσαντι . . ὀτρῦναι Il. 8.219; once in Pi., ἐμὰν ποιπνύων χάριν labouring for the sake of me, P. 10.64.

2. later c. acc., ἴδεα ποιπνύουσα Emp. 73; εὖ μάλα π. . . ἔργα Pythag. ap. Porph. VP 40 codd.; μαντοσύνην Orac. ap. Phleg. 37 J.

II. Med. in sense of Act., περί τι Opp. H. 2.615.