πλανητός

ή, όν
A. wandering, π. κατὰ πόλεις Pl. Ti. 19e ; ἄστρα π. Id. Lg. 821b, cf. Ti. 38c (vv.ll. πλανῆται, πλάνητες), Arist. Mu. 392a13.
II. metaph., shifting, Pl. R. 479d ; irregular, πάθη Plu. 2.550e.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← πλανῆτις Dictionary πλάνιος →
An open-access project