πιστευτέον
ευτέα
A.
one must trust, Pl. Ti. 20b, 40e, Arist. GA 760b31, Str. 15.1.34.
II.
one must believe, Plb. 12.11.3, Str. 1.3.1 ; τῷ θρυλουμένῳ Longin. 44.2 ; εἰ τοῦτο π. κατ’ ἐκείνου Aristid. Or. 20(21).9 : in pl. -ευτέα , οὐκέτι π. τῶν νῦν οὐδενί Luc. Tim. 48.