πιαίνω

A. πιανῶ A. Th. 587 : aor. ἐπίανα Id. Ag. 276, Hp. Mul. 1.47 ; poet. πίανα Pi. N. 9.23 ; later ἐπίηνα D.L. 1.83 :—Pass., fut. πιανθήσομαι LXX Ps. 64(65).12 : aor. ἐπιάνθην Anan. 5.9, Theoc. 17.126, (κατ-) Ael NA 2.13 ; but aor. inf. συμ‐πιασθῆναι Hp. Epid. 7.68 (s. v.l.): pf. πεπίασμαι(κατα-) Pl. Lg. 807b, cf. Ael. NA 13.25 : (πίων) : fatten, τὸ σῶμα Hp. l. c.; ἡ γῆ π. τὰ βοτά E. Cyc. 333 ; [τὰς ὗς] Arist. HA 603b27 ; π. χθόνα enrich the soil, of a dead man, A. Th. 587 ; σώμασι πίαναν καπνόν, of bodies being burnt, Pi. l. c.:—Pass., to be or become fat, Semon. 7.6, Pl. Lg. 807a, Arist. HA 520b7, etc.; π. ὁ στάχυς Theoc. 10.47.

II. metaph.,

1. increase, enlarge, πλοῦτον Pi. P. 4.150 (where ι); μυχοὺς πόλεως Xenoph. 2.22.

2. make wanton, ἀλλ’ ἦ σ’ ἐπίανέν τις ἄπτερος φάτις; A. Ag. 276 ; π. τὰ πάθη Porph. Abst. 1.34 :— Pass., wax fat and wanton, πρᾶσσε, πιαίνου A. Ag. 1669 (anap.) ; ἔχθεσιν πιαίνεσθαι batten on quarrels, Pi. P. 2.56 ; φθόνῳ π. B. 3.68.

3. cherish, cheer, ἵππον . . π. ὁ τοῦ δεσπότου ὀφθαλμός Anon. ap. Arist. Oec. 1345a3 ; π. ἑὴν φρένα Opp. H. 5.372 ; μέλος ib.620 ; μάστακα π. χείλεος εὐαφίῃ AP 5.293.16 (Agath.).—Rare in Prose.