πῆμα

A. misery, calamity, π. κακόν Od. 5.179; π. κακοῖο 3.152; δύης π. 14.338; π. τῆς ἄτης S. Aj. 363; π. θεὸς Δαναοῖσι κυλίνδει Il. 17.688; τοῖσι . . πῆμα κυλίνδεται Od. 2.163, cf. Il. 11.347; ἡμῖν πήματα πολλὰ θέσαν 15.721; τοι πῆμα τόδ’ ἤγαγον Οὐρανίωνες 24.547; ἓν παρ’ ἐσλὸν π. σύνδυο δαίονται βροτοῖς ἀθάνατοι Pi. P. 3.81; πημάτων ἔξω πόδα ἔχει A. Pr. 265; πήματα ἐπὶ πήμασι πίπτοντ’ S. Ant. 594 (lyr.); πῆμ’ ἐπὶ πήματι κεῖται, i.e. iron upon iron, the sword forged upon the anvil, Orac. ap. Hdt. 1.67, cf. 68; σοφιστὴς πημάτων deviser of pains (i. e. the labours of Heracles), E. Heracl. 993.

II. of persons, bane, calamity, ὅς μιν ἔτικτε . . π. γενέσθαι Τρωσί Il. 22.421, cf. 3.50, 160, 6.282, S. OT 379; π. κακὸς γείτων Hes. Op. 346. (Cf. Skt. p[imacracute]yati, Goth.fijan 'hate'.)