πευκήεις
εσσα, εν
A.
pine-covered, οὔρεα D.P. 678; νῆσος Orph. A. 1189.
2.
of pine or pine-wood, π. σκάφος E. Andr. 863 (lyr.); πευκάενθ’ Ἥφαιστον the fire of pine-torches, S. Ant. 123 (lyr.).
II.
metaph., sharp, piercing, πευκήεντ’ ὀλολυγμόν A. Ch. 386 (lyr., codd.; Dind. metri gr. πυκάεντ’, cf. πυκᾶες· ἰσχυρόν, Theognost. Can. 23, but πεύκαες· τὸ πικρόν, Hdn.Gr.1.394); πευκᾶεν σέλας ἀστραπῆς A. Fr. 25 A; π. κέντρα Opp. H. 2.457.