πέπνυμαι

A. to be conscious, in full possession of one's faculties, τῷ καὶ τεθνηῶτι νόον πόρε Περσεφόνεια οἴῳ πεπνῦσθαι· τοὶ δὲ σκιαὶ ἀΐσσουσιν Od. 10.495 ; π. ἐν νεκύεσσι Call. Lau. Pall. 129.

2. more freq. to be wise, πέπνυσαι . . νόῳ ιλ.24.377 ; οὔ σ’ ἔτυμόν γε φάμεν πεπνῦσθαι Ἀχαιοί 23.440 ; imper. πέπνυσο Thgn. 29 : plpf. with impf. sense, τά περ ἄλλα μάλιστα ἀνθρώπων πέπνυσο Od. 23.210 : most freq. in part. πεπνυμένος, of persons, Il. 3.203, Od. 3.52 ; also of things, π. μῦθος, π. μήδεα, 1.361, Il. 7.278 ; στόμα Hsch.; πεπνυμένα ἀγορεύειν, βάζειν, etc., Od. 19.352, Il. 9.58, etc.; once in Hes., πεπνυμένα εἰδώς Op. 731 ; in later Prose, πεπνυμένη ῥῆσις Anaxarch. 1 ; τὰ θεῖα πεπνυμένος Plu. Num. 4 ; αἱ (v.l. οἱ)π. the experts, Aret. SD 2.11.—In aor. opt. Pass., πνυθείης ἀκόνιτον understand it, Nic. Al. 13.

3. breathe, ζῶντες καὶ πεπν. ἄνδρες Plb. 6.47.9; εἰκόνες Id. 6.53.10. (From root πενυ- which becomes πινυ- in πινυτός (cf. Σικυών from Σεκυών, Λιβύη from Λεβύα), ἀπινύσσω ; πνυ-also in pr. n. Πνυταγόρας, πνυτός : not cogn. with πνέω, with which however it soon began to be confused, cf. ἄμπνυτο, ἀναπνέω 1.1.)