πένομαι

I. intr., toil, work, ἀμφίπολοι . . , ἐνὶ μεγάροισι πένοντο Od. 10.348 ; περὶ δεῖπνον ἐνὶ μεγάροισι π. were busy preparing a meal, 4.624 ; ἀμφ’ αὐτὸν ἑταῖροι ἐσσυμένως ἐπένοντο Il. 24.124.

2. after Hom., (to have to work for one's living, hence) to be poor or needy, Sol. 15, E. Hec. 1220, Th. 2.40, etc.; πλουσία ἢ πενομένη πόλις Pl. R. 577e; πλουτοῦντες ἢ π. Id. Plt. 293a; π. καὶ κάμνειν Id. Grg. 477d.

3. c. gen., to be poor in, have need of, τῶν σοφῶν (i. e. τῆς σοφίας) A. Eu. 431 ; ὡς διαλλαγὰς ἔχοιμεν ἀλλήλοισιν ὧν πένοιτο γῆ E. Supp. 210 ; πάντων Porph. Marc. 27 ; πενόμενον τὴν ψυχὴν τῶν ἐπιβαλλόντων αὐτῇ καλῶν Hierocl. in CA 14p.451M. : c. acc., χρήματα Them. Or.(i. e. Constant.pro Them.) 22b.

II. trans., work at, get ready, δόμον κάτα δαῖτα πένοντο Od. 2.322, cf. 3.428, etc.; ἔργα Hes. Op. 773; ὁππότε κεν δὴ ταῦτα πενώμεθα when we are a-doing this, Od. 13.394 ; τί σε χρὴ ταῦτα πένεσθαι; 24.407, cf. Il. 19.200.—On the precise meaning of πένομαι, πενία, cf. Ar. Pl. 551 sqq. (Cf. πένης, πόνος, πονηρός.)