πένθος

A. grief, sorrow, Il. 11.658, etc.; τινος for one, Od. 18.324, etc.; π. ἄλαστον ἔχουσα Il. 24.105 ; π. λαγχάνειν S. Fr. 659 ; Τρῶας λάβε π. Il. 16.548, etc. ; μέγα π. Ἀχαιίδα γαῖαν ἱκάνει 1.254, etc.; πένθεϊ δ’ ἀτλήτῳ βεβολήατο πάντες 9.3 ; θυμὸς ἐτείρετο π. λυγρῷ 22.242, etc.

2. esp. of grief for the dead, mourning, τοκεῦσι γόον καὶ π. ἔθηκας 17.37 ; παιδὸς γάρ οἱ ἄλαστον ἐνὶ φρεσὶ π. ἔκειτο Od. 24.423 ; Σάρδεσι π. παρασχών A. Pers. 322 ; δμῳαῖς προθήσειν π. οἰκεῖον στένειν S. Ant. 1249 ; π. ποιήσασθαι make a public mourning, Hdt. 2.1 ; so π. προεθήκαντο Id. 6.21 ; π. τίθεται Id. 2.46 ; π. τινὸς κοινοῦσθαι E. Alc. 426 ; ἐν πένθει [εἶναι] S. El. 290, 847(lyr.) ; πολὺ π. ἦν κατὰ τὸ στράτευμα X. HG 4.5.10 ; π. λιπεῖν IG 3.1311 ; π. λύεσθαι, ἀποθέσθαι, Plu. Fab. 18, Alex. 75 : in pl., Pi. I. 8(7).6, Fr. 154, A. Ch. 333(lyr.), Pl. R. 395e, Arist. Rh. 1370b25, etc.

II. unhappy event, misfortune, π. τινός one's illfortune, Hdt. 3.14 ; ἔτλαν π. οὐ φατόν Pi. I. 7(6).37.

III. of a person, a misery, S. Aj. 615(lyr.) ; π. ἔδωκε φέρειν, i. e. the body, Epigr.Gr. 228.6 (Ephesus). (Cf. πείσομαι from Πένθ‐σομαι, fut. of πάσχω, pf. πείσονθα, Lith. kenčiù 'suffer', pa-kantà 'patience'; πενθ‐ is reduced to πṇθ‐(παθ‐) in αἰνο‐παθής, etc.)