πελάγιος
α, ον, ος, ον
A.
of the sea, κλύδων Id. Hec. 701 ; ἀγκάλαι Id.Hel.ll. cc. ; πλάξ Ar. Ra. 1438 ; πελαγίαν ἅλα the broad sea, A. Pers. 427, cf.467 ; of animals, living in the sea, E. Hipp. 1276 (lyr.) ; τῶν δὲ θαλαττίων [ζῴων] τὰ μὲν π. τὰ δὲ αἰγιαλώδη Arist. HA 488b7 ; opp. παράγεια, ib.602a16 ; π. ἰχθύες, opp. πρόσγειοι, ib.598a2 ; φῦκος π. Thphr. HP 4.6.4 ; ἱέραξ π. PMag.Par. 1.211.
2.
out at sea, on the open sea, S. Tr. 649(lyr.) ; of seamen or ships, π. πλεῖν Th. 8.39, cf. 101 ; π. ἐπιφανῆναι ib.44 ; π. ἀνάγεσθαι X. HG 2.1.17 ; π. ἄνεμοι Str. 3.2.5.
3.
epith. of Poseidon, IG 22.410.17 ; of Aphrodite, Artem. 2.37 ; of Isis, Paus. 2.4.6 ; θεοὶ π. Plu. 2.161c.
4.
near the sea, π. τόποι, opp. μεσόγειοι, Sor. 1.22.
5.
γῆ π., a kind of earth, Androm. ap. Gal. 13.928.
6.
πελάγια· τὰ κρόταλα, ἡ δὲ ῥίνος πελαγία, Hsch.